projekty artystyczne.

one nie znikają 1/423.

mieszkańcy polski nauczyli się już, że należy segregować śmieci. nawet jeżeli nie wszyscy to robimy, to w badaniach zdecydowana większość respondentów tak deklaruje. następnym krokiem jest wzrost świadomości w zakresie ograniczenia produkcji odpadów. mimo dużej ilości śmietników w naszym otoczeniu i regularnego opróżniania ich, wciąż wiele z nich jest przepełnionych. wyrzucenie śmieci do odpowiedniego pojemnika nie rozwiązuje problemu, bo tylko oddala od nas (metaforycznie oraz w czasie i przestrzeni) od jego konsekwencji. aż połowa plastiku w unii europejskiej, który został zebrany w celu recyklingu, jest wywożona i trafia głównie do turcji, indii i egiptu.
nasz komfort życia w schludnym otoczeniu, przy obecnych nawykach nadkonsumpcji i wynikającej z niej nadprodukcji odpadów, odbywa się kosztem innych krajów. nawet przy konsekwentnej segregacji odpadów jedyną skuteczną strategią, która może pomóc rozwiązać ten problem, jest redukcja ilości wytwarzanych śmieci.

.

na tle ruin.

„na tle ruin” to książka fotograficzna o moim rodzinnym gorzowie wielkopolskim, do której tekst zgodziła się napisać krystyna prońko:
gorzów wielkopolski to moje rodzinne miasto.
wiele miejsc, które zapamiętałam z dzieciństwa, zmieniło się nie do poznania i wiele miejsc pochłonął upływający czas. zdjęcia zawarte w tym albumie zachowują fragmenty współczesnego gorzowa dla następnych pokoleń w taki sam sposób, w jaki gorzów został zachowany na zdjęciach sprzed lat. mam w swoim domowym archiwum wiele takich zdjęć. mam zdjęcia, które zrobił mój ojciec józef prońko… a to ja dziewczynka na ul. jagiellończyka… to ja na tle powojennych ruin w okolicy katedry i ul. wodnej… albo piotrek i ja trzymamy za ręce wyrywającego się naszego najmłodszego brata wojtka na tle poniemieckiej kamienicy, w której mieszkaliśmy. mam też zdjęcia piotrka na rowerku na naszym podwórku, które było placem zabaw dla dzieci i na którym odbywały się są siedzkie mecze piłki nożnej. kiedyś to było możliwe. teraz na tym podwórku kto może, parkuje samochód…
zrealizowano w ramach stypendium ze środków finansowych miasta gorzowa wielkopolskiego.

.

sukienka no 87.

zdjęcie jest częścią projektu sukienka tworzonego przez agatę grzych.

.

czarny kwadrat na białym pieczywie

czarny kwadrat jest sumą wszystkich wypieków wszechświata czekających na tostowanie, a jego siła leży w milczeniu, jakim emanuje. miarą wartości tosta nie jest ilość pracy włożonej w jego stworzenie. to nie czas spędzony przy tosterze decyduje o tym, czy dany tost będzie, czy nie będzie arcydziełem. jest to przede wszystkim konsekwencja głodu przyświecającego artyście i realizacja jego fantazji, nad którą nierzadko pracuje przez całe życie. czarny kwadrat na białym pieczywie jest dziełem uniwersalnym, ponieważ stawia wciąż aktualne pytania o kondycję, problemy i potrzeby współczesnego żywienia.

.

jezus mnie kocha, takiego jakim jestem.

8 kwietnia 2024 roku watykan opublikował dokument zatwierdzony przez papieża, w którym tranzycja określana jest jako „zagrożenie dla godności człowieka”. tranzycja ratuje życie, a prawdziwym zagrożeniem jest transfobia. to nie jezus chce, żebym żył, jako ktoś, kim nie jestem, tylko kościół.

.

byłam/byłem

żyjemy w kulturze, w której niemal wszystko skategoryzowane jest jako męskie lub kobiece, nawet język polski podkreśla ten podział. stereotypy płciowe są nam narzucane przez całe życie. dziewczynki od małego są zachęcane do zabawy małym aneksem kuchennym, a chłopcy zestawem plastikowych narzędzi. nie każdy jednak potrafi odnaleźć się w roli wpisanej w akcie urodzenia w rubryce płeć. niebinarność to zbiorcze określenie tożsamości płciowych niebędących wyłącznie męskie lub kobiece. określenie to zaczęło być szerzej używane w latach 90. XX wieku. autor książki fotograficznej „byłam/byłem” przedstawiając obrazy życia codziennego, udokumentował swoje osobiste doświadczenie odnajdywania samoakceptacji i wolności autoekspresji w znalezieniu słów pozwalających jej po wielu latach poszukiwań opisać własną tożsamość.